ਅੱਜ ਬੁੱਧਵਾਰ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ।
ਬਿੱਲੇ ਦੇ ਤੁਰਨ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ।
ਮਿੰਦਰ, ਕਿੰਦਰ ਅਤੇ ਬੇਬੇ ਫਿ਼ੱਸੀਆਂ-ਫਿ਼ੱਸੀਆਂ ਜਿਹੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਬੇਬੇ ਨੇ ਕਿੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਬਚਨੋਂ ਭੂਆ ਨੂੰ ਮੰਗਵਾ ਲਿਆ। ਬਚਨੋਂ ਭੂਆ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਵੇਲੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣ ਕੇ ਬਹੁੜਦੀ ਸੀ। ਬਿੱਲੇ ਬਾਰੇ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਮਾੜਾ ਮੋਟਾ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ। ਟੈਕਸੀ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਬਾਪੂ ਜੀ ਵੀ ਪੁੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਬਿੱਲੇ ਨੇ ਜੈਬੇ ਨੂੰ ਬੱਬੂ ਵੱਲ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਚਨੋਂ ਭੁਆ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਬੇਬੇ ਦਾ ਦਿਲ ਹੜ੍ਹ ਵਾਂਗ ਵਗ ਪਿਆ। ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕੇ ਹੰਝੂ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਤੁਰ ਪਏ ਸਨ।
-"ਕਾਹਨੂੰ ਦਿਲ ਭੈੜ੍ਹਾ ਕਰਦੀ ਐਂ?" ਬਚਨੋਂ ਭੂਆ ਨੇ ਜੀਤ ਕੌਰ ਨੂੰ ਥਾਪੜਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
-"ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਐ ਬੀਬੀ।" ਉਸ ਨੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਵਾਛੜ ਚੁੰਨੀ ਵਿਚ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ ਸੀ।